Overal op de bezette Westelijke Jordaanoever kan men praktisch het stof in de lucht proeven: sinds januari 2016 zijn sommige huizen en bouwwerken van 300 Palestijnen door de Israëlische autoriteiten platgegooid. Honderden hebben hun huizen verloren aan dergelijke sloopwerkzaamheden, waarvan meer dan de helft kinderen.
Artikel door Hagai El-Ad, uitvoerend directeur van B'Tselem - The Israeli Information Centre for Human Rights in the Occupied Territories. B'Tselem is een partner van het lid van CIDSE in Trócaire, Ierland. Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de website van de EU Observer hier.
Overal op de bezette Westelijke Jordaanoever kan men praktisch het stof in de lucht proeven: sinds januari 2016 zijn sommige huizen en bouwwerken van 300 Palestijnen door de Israëlische autoriteiten platgegooid. Honderden hebben hun huizen verloren aan dergelijke sloopwerkzaamheden, waarvan meer dan de helft kinderen.
Deze wreedheid is niet willekeurig: het maakt deel uit van een bredere strategie van Israël om Palestijnen uit delen van hun vaderland te duwen en hun land verder te fragmenteren. Het doel is de Israëlische controle te consolideren en tegelijkertijd ruimte te maken voor de verdere uitbreiding van de Israëlische nederzettingen.
De bezetting hanteert de macht van een planningsregime dat een mengelmoes van excuses noemt die in legalese zijn vastgelegd om vrijwel elke Palestijnse constructie als illegaal aan te duiden, waardoor een legaal vermomming wordt geboden voor Israëlische nederzettingen met groen licht terwijl Palestijnse gehuchten worden platgegooid.
Niets hiervan is nieuw. Golven van sloop komen en gaan, stijgen en ebben met de getijden van internationale aandacht, maar stoppen nooit helemaal. Toch is de huidige sloopgolf op sommige manieren uniek.
Ten eerste op schaal: in de eerste paar maanden van 2016 heeft Israël al meer Palestijnse huizen gesloopt dan in heel 2015.
Ten tweede, in de toegenomen doelgerichtheid van projecten die door de EU en haar lidstaten aan Palestijnse gemeenschappen zijn geschonken, waaronder humanitaire hulp zoals zonnepanelen die elektriciteit leveren wanneer Israël aansluitingen op nabijgelegen elektriciteitsnetten, waterreservoirs voorkomt, een pre-fab voor een klaslokaal en eenvoudige schuilplaatsen.
Vreemd genoeg beweert Israël dat deze zonnepanelen en waterreservoirs, gebouwd op land dat het sinds 1967 heeft bezet, “zijn soevereiniteit ondermijnen”.
In september 2015 heeft de EU een zogenaamde 'gestructureerde dialoog' met Israël opgezet om de sloop binnen zes maanden te beëindigen.
Geen Europese impact
De EU en haar lidstaten hebben ook toegezegd om financiële compensatie van Israël te eisen voor door Europa gefinancierde projecten als de inspanning mislukte. Maar verre van gestopt, werden de sloopwerkzaamheden dramatisch opgevoerd tijdens deze periode van veronderstelde "dialoog".
De zes maanden waren meer dan een maand geleden gestegen. Het enige dat tijdens deze 'gestructureerde dialoog' was gestructureerd, was duidelijk de duidelijke specifieke targeting van door de EU gefinancierde structuren. Zodat zelfs in het bulldozed puin van een door de EU gefinancierde speeltuin voor Palestijnse kinderen enige structuur kan worden gevonden - die van de hoofdlijnen van een Israëlische strategie om Palestijnen krachtig te verplaatsen binnen het bezette gebied.
Deze verontwaardiging mag niet doorgaan. Het feit dat zoveel van wat wordt vernietigd door Europese donoren wordt gefinancierd, draagt alleen maar bij aan het letsel, waarbij het kernprobleem het verlies van de menselijke beschutting van de huizen van mensen blijft.
Als het wordt toegestaan om door te gaan, zullen duizenden Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever - niet "slechts" honderden - dit jaar hun huizen verliezen.
Hoe zou je een regime noemen dat systematisch zelfs eerste hulpreacties vernietigt of in beslag neemt, zoals tenten waar gezinnen kunnen schuilen? Welke impact moeten deze acties van een vriendelijke regering hebben op diplomatieke en economische betrekkingen?
Het Europese antwoord tot nu toe was: helemaal geen impact. Het is waar dat uitspraken over sloop de laatste tijd steeds duidelijker zijn geworden, maar de bottom line blijft hetzelfde: uitspraken alleen, zonder actie, blijven dienen als een impliciet groen licht voor Israël om ongecontroleerd verder te gaan. En Israël doet dat.
De keuze is duidelijk
Terwijl Israël de Palestijnse huizen blijft slopen, blijft Europa tekortschieten in Palestijnse kinderen, gezinnen en gemeenschappen, evenals zijn eigen mensen, de echte bijdragers van veel van deze gesloopte projecten.
Dit is een dringend pleidooi om actie te ondernemen en een verschil te maken. Het is nauwelijks waarschijnlijk dat stappen zoals het eisen van compensatie en het openbaar maken van de kosten van gesloopte donorstructuren voldoende zullen zijn om de sloop te stoppen, maar in dit stadium is het niet duidelijk of zelfs dergelijke basismaatregelen zullen worden genomen.
De gestructureerde dialoog is voorbij en tevergeefs. Zes maanden zijn verspild - nou ja, niet helemaal: Israël heeft de tijd goed gebruikt om zijn gestructureerde afbraak verder te brengen. Tussen het puin hebben woorden hun betekenis verloren.
De keuze is duidelijk: blijft Europa Israël groen licht geven voor verdere schendingen van het internationale humanitaire recht en een beleid van gedwongen ontheemding? Er is al te veel puin neergeslagen op de grond, te veel stof vertroebelt de toekomst al. De tijd voor woorden is al lang voorbij: het is tijd om eindelijk actie te ondernemen.