Hoe wij ons als gemeenschap voorbereidden en hoe wij er voor elkaar waren op de COP30 in Belém.
Een blog van Josianne Gauthier, secretaris-generaal van CIDSE.
Achttien maanden lang hebben we ons in talloze online en fysieke bijeenkomsten voorbereid om te reflecteren op hoe deze COP anders zou zijn en waarom deze voor ons als geloofsactoren en het maatschappelijk middenveld van belang was. Dit zou de People's COP worden, de COP van de Amazone, van Solidariteit, in het Globale Zuiden, in het Jubeljaar, tien jaar na het Akkoord van Parijs en tien jaar na Laudato Si'Een manier waarop CIDSE zich voorbereidde, was door twee Systemische Veranderingsdialogenen door te luisteren naar de verschillende stemmen van een breed scala aan actoren uit het maatschappelijk middenveld van over de hele wereld, die we hebben gebundeld in een manifest en een oproep tot actie. Hiermee hebben we onze aanwezigheid vormgegeven en versterkt.
Ook anderen organiseerden zich. De Braziliaanse en bredere Latijns-Amerikaanse Kerk in het Amazonegebied bereidden de weg voor in de twee jaar voorafgaand aan COP30 in Belém met pre-COP's, waarbij de stemmen van de gemeenschappen werden verzameld via een synodaal pad van luisteren. De Bisschoppenconferenties van Azië en Afrika sloten zich zelfs aan bij de Latijns-Amerikaanse Bisschoppenconferenties in een oproep tot actie en krachtige boodschap aan politieke leiders voorafgaand aan de COPAls CIDSE hebben we onze leden samengebracht in een gezamenlijke inspanning om direct betrokken te raken bij voorspraak Voor meer klimaatrechtvaardigheid door ambitieuzere toezeggingen voor emissiereducties en klimaatfinanciering, en een eerlijke, rechtvaardige en duurzame transitie weg van fossiele brandstoffen in een post-extractivistische visie. Onze delegatie van meer dan 40 stemmen ter plaatse uit verschillende leden en landen was aanwezig. binnen en buiten de COP-locatie, actief betrokken bij de Top van de mensen en kerk en oecumenische ruimtes zoals de Tapiri-dialoogWe waren ons bewust van de uitdagingen en beperkingen die gepaard gaan met het laten horen van onze stemmen in deze zo verschillende omgevingen, maar het was essentieel dat we getuigen en actoren waren van de systemische transformaties die van ons allemaal nodig zullen zijn als we serieus werk willen maken van onze gezamenlijke toekomst op deze planeet.
We hadden allemaal onze prioriteiten en doelen die we wilden bereiken, de mensen met wie we wisten dat we contact moesten maken, de vragen waarvan we hoopten dat ze gehoord zouden worden, en we gingen er met al onze energie en toewijding op uit om onze aanwezigheid op de een of andere manier betekenis te geven. Dus, hoe deden we het? Een collega vroeg me bij terugkomst: "Ben je blij dat je gegaan bent? Was het al die moeite en kosten waard?" Hij doelde niet alleen op de financiële kosten, maar ook op de kosten in tijd, voor het gezin en in uitstoot. Was het de moeite waard? Deze vraag kan alleen beantwoord worden door aandacht te besteden aan de duizenden kleine wonderen en overwinningen die we hebben opgemerkt en die we heel anders meten dan hoe we onze beleidsvragen bijhouden. We meten ze aan de kwaliteit van de verbindingen, de diepgang van de gesprekken, de samenhang met onze waarden, de effecten op ons lichaam en onze ziel door samen op deze plek te zijn geweest op dit moment in onze gezamenlijke reis.
We waren erbij en werkten samen, en zullen dat blijven doen, ook nadat de gebeurtenissen rond COP30 voorbij zijn. Dit is geen eenmalige, kortstondige of tijdelijke aanwezigheid op een wereldtop; het gaat om solidariteit op de lange termijn en toewijding aan rechtvaardigheid, en om het koesteren en koesteren van de gemeenschap op lokaal, regionaal en mondiaal niveau.
Wat we hebben geleerd en hoe we de impact en relevantie van onze betrokkenheid beoordelen binnen en buiten de officiële COP-locatie.
Aansluiting: In een steeds meer verdeelde wereld, waar isolatie en groeiend individualisme extremisme en nationaal georiënteerde beleidsmaatregelen en politiek voeden, is menselijke verbinding essentieel om het gevoel van eenzaamheid te bestrijden te midden van zulke immense uitdagingen. Tijdens de COP zagen we hoe het verbinden met andere katholieke actoren, het uitwisselen van informatie met de delegatie van de Heilige Stoel en deelname aan evenementen georganiseerd door oecumenische en andere bondgenoten uit het maatschappelijk middenveld onze banden versterkten en ons in staat stelden onze netwerken en de mensen op wie we in de toekomst rekenen voor expertise en ondersteuning te verbreden. Buiten de COP waren de ruimtes nog geschikter voor verbinding, aangezien dit een van de belangrijkste doelstellingen was, naast het ontwikkelen van strategieën. Dit gold met name voor de Peoples' Summit, waar internationale partners veel van de evenementen en discussies leidden in een feestelijke en inclusieve sfeer, waarin vreugde met ambitie, realisme met activisme werd gemengd.
Spirituele voeding: We zien dit niet altijd als essentieel of als een tastbare indicator van succes in ons werk, maar dit is waar we onze hoop en energie aanvullen. De mogelijkheden voor spirituele voeding zijn schaars in de meeste werkomgevingen en kunnen aanvoelen als een luxe of een bijzaak, maar wanneer ze ingebed zijn in je werk en in je activisme, kunnen ze je helpen je actie en afstemming te verdiepen, vooral in afleidende en gespannen situaties met hoge inzetten zoals de COP. De angst en nood die we collectief voelen wanneer we het trage tempo van positieve verandering en de snelheid van klimaatverstoring zien, evenals de prevalentie van onrecht en geweld, moeten worden aangepakt. De ruimtes die gecreëerd zijn door onze katholieke, oecumenische en interreligieuze allianties hebben ons in staat gesteld om opnieuw contact te maken met onze waarden en te blijven geloven in waar we voor vechten.
Solidariteit en de kracht van de gemeenschap: In plaats van ons alleen te richten op alles wat we niet hebben bereikt, kunnen we bevestigen dat we als gemeenschap solidair waren met elkaar en standhielden. Dit is een machtig wapen tegen machteloosheid. De impact van de externe mobilisatie en aanwezigheid van duizenden mensen op de Volkstop en de Wereldklimaatmars zal wellicht nooit volledig gemeten worden. Samenwerkend, in al onze diversiteit, gedragen door de waarden en doelstellingen die ons verenigen, marcheerden en zongen we vreugdevol voor en met elkaar en voor iets groters dan onszelf.
Wat gebeurt er nu?
We bereiden ons voor op de volgende bijeenkomst in Turkije in 2026 (COP31), en we praten over onze ervaringen en onze hoop, en we confronteren samen ons verdriet. Terwijl we standhouden voor klimaatrechtvaardigheid, het Klimaatakkoord van Parijs en integrale ecologie, blijven we strijden voor de radicale transformatie van ons economische systeem, dat de vernietiging van onze planeet en de toekomst van onze kinderen voedt. We zullen ons blijven verbinden, in solidariteit, en samen handelen, elke dag, doelbewust, waarbij we ons succes afmeten aan duizend kleine daden van verzet en geloof.
Omslagfoto: Josianne Gauthier op COP30. Credit: CIDSE.